Ταξίδι στη Σελήνη

Καταρχάς, αξίζει να σημειωθεί πως κατά κάποιο τρόπο διαλέξαμε το θέμα αυτού του προγράμματος προβολών μάλλον τυχαία. Από όλα τα μνημεία που θα μπορούσαμε να «αναθεωρήσουμε», επιλέξαμε το φεγγάρι για τη σταθερότητά του –ως σημείο αναφοράς σε σχέση με το οποίο θα μπορούσαμε να επιδείξουμε την απίστευτη ικανότητα του κινηματογράφου να παρουσιάζει διαρκώς καινούργιους τρόπους να βλέπουμε–, για τη μεταβαλλόμενη όψη του, για την εγγύτητά του και τη σταθερή του θέση ως διαμεσολαβητή, για όλα αυτά τα στοιχεία που παρουσιάζουν μια αφάνταστη ποικιλία αντιλήψεων για κάτι που πάντα βλεπόταν με διαφορετικά μάτια (κυριολεκτικά).

Ταξίδι στη Σελήνη (1902) του Ζωρζ Μελιές, η δυνατότητα ενός ταξιδιού πέρα από την ατμόσφαιρα απεικονίζεται σαν κάτι μαγικό, σαν τη δύναμη που κινεί το πιλοτήριο των μάγων. Από την άλλη, στις μέρες μας (που μοιάζουν να κυλούν στον απόηχο του σκηνικού που περιγράφει ο Τζιλ Σκοτ-Χέρον όταν τραγουδά το “Whitey on the Moon” [1970]), το σεληνιακό ταξίδι αντιμετωπίζεται από πολλούς ως το απόλυτο υβριστικό σύμβολο των υπερβολών του Δυτικού πολιτισμού – που έχει τον νου του στ’ άστρα την ώρα που ο ίδιος ο πλανήτης μας χρειάζεται τόση προσοχή. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ακραίες αντιλήψεις, το πρόγραμμα καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα των αντιλήψεών μας για τον επίμονο δορυφόρο μας: είναι μια απίθανη φαντασίωση, το αντικείμενο του μεγαλύτερου ανθρώπινου επιτεύγματος, μια ποιητική εναλλακτική στον ορθολογικό/ηλιακό χρόνο, ένα οικουμενικό σύμβολο ονειροπόλησης… Ένα πραγματικό ταξίδι, απ’ την αρχή μέχρι το τέλος.